bustrofedon (gr. bustrofedón od bus wół, strophe bruzda) sposób pisania właściwy starożytnym Grekom i Italikom (dosł.: jak wół pługiem znaczy bruzdy), tzn. kolejno od strony” lewej ku prawej i od prawej ku lewej. Tćn s’posób pisania występuje na wczesnych zabytkach epi-grafieznych greckich, etruskich, italskich, falij-skich, oskijskich, umbryjskich (m.in. na słynnym lapis niger w Rzymie). W VI w. p.n.e. spotykamy jeszcze b. sporadycznie w różnych miejscowościach Grecji; w Gortynie na Krecie używano b. jeszcze przez cały IV w. p.ri.e.
Buzyrys1 (Busiris) mit. król Egiptu, syn Po-sejdona i Lysianassy. Składał krwawe ofiary na ołtarzu Zeusa i w tym celu kazał zabijać każdego cudzoziemca, który przybył do jego kraju. Herakles, wracając z ogrodu Hesperyd, został również schwytany i związany, lecz zanim zdołano go zabić na ofiarę, rozerwał kajdany i uśmiercił B. wraz z jego synem i sługami.
Buzyrys2 (Busiris) dziś Abusir; miasto w Egipcie, w Delcie Nilu, ośrodek kultu Ozyry-sa i Izydy.
Byblis mit. córka Miletosa i Ejdotei, siostra Kaunosa, którego pokochała kazirodczą miłością. Przerażony tym Kaunos uciekł z ojczyzny, a oszalała z bólu B. błąkała się po całej Azji M n. Gdy chciała popełnić samobójstwo, litościwe nimfy zamieniły ją w źródło.